Make your own free website on Tripod.com

Optreden Jan Akkerman te Eindhoven op 21-03-99 in café Wilhelmina.  english.gif (256 bytes)



16.25 uur: Jan komt op onder een daverend applaus, daarna komen Ton en Manuel het trio completeren.
Jan begint op zijn akoestische Lowden gitaar met "Crackers" waarin hij als vanouds tekeer gaat, net als in zijn jonge jaren, met uiteraard veel bijval van de oudere jongeren en hun opvolgers.

Hierna kwam "Having Fun", dat was inderdaad het geval, iedereen ging uit zijn bol.

Jan Wil1.jpg (115315 bytes)

Toen Jan met "Red Pool House Blues" begon, dachten we eerst: hoe kan dit nou zonder het orgel van Nico Brandsen, maar ja, Jan zou dit nooit spelen als hij geen kant en klare oplossing had in de vorm van elektronica en daardoor werd ook dit een gigantische happening mede door de vele breaks met de enorm stuwende werking van Ton Dijkman, zijn nimmer aflatende inzet en vakmanschap, uiteraard hevig ondersteund door Manuel Hugas.

Ton Wil1.jpg (117427 bytes)

"Akkerstones" (ook wel bekend als Milestones van Miles Davis), werd gebracht met de intentie om het publiek totaal plat te krijgen, inderdaad moesten sommigen even bijtanken, het is niet anders.

Het laatste nummer voor de pauze, "Pedestrians", eindigde in "Hocus Pocus", zoals altijd, hiermee werd het publiek op zijn wenken bediend want eenmaal Focus fan altijd Focus fan, heerlijk voor de nostalgie.

De plas- en drinkpauze duurde ongeveer een kwartier waarna er op de elektrische gitaar verder gegaan werd tot genoegen van de meeste toeschouwers die Jan nog steeds het liefst op zijn Gibson Personal zien spelen. Ze kregen waar voor hun geld na
"My Pleasure/Sylvia", welke werden voorzien van duizelingwekkende solo's, kwamen
de eerste noten van "Streetwalker" langzaam opzetten, wat een enorm applaus te weeg bracht. Als een zalig denderende trein ging het nummer de zaal in en wat ons betreft had het zo nog wel een half uur door kunnen gaan, maar ja dat kon helaas niet.

JanWil2.jpg (52373 bytes)             JanWil3.jpg (58331 bytes)

Er kwamen nog meer stukken zoals het bloedmooie "Puccini’s Café" waarin weer alle
registers opengetrokken werden, gevolgd door het jazzy "Mercy, Mercy" (van Joe
Zawinul), welke in deze uitvoering zelfs Zawinul met de oren zou hebben doen klapperen.
Als rustpunt volgde "Am I loosing You", heerlijk bluesy en relaxed, uiteraard stilte voor de storm, want meneer Akkerman wilde met het zeer heavy "Bonnaville" de deur uit.

Helaas volgde deze keer geen toegift omdat Manuel direct ergens anders moest spelen met Hans Dulfer, waarvoor Jan het publiek om begrip vroeg en ook kreeg.

ManoWil1.jpg (58061 bytes)

Helaas, je kunt nooit genoeg Akkerman horen op één dag, maar ja, zo is het nu eenmaal: aan alle goede dingen komt een eind.

Tot de volgende keer, zullen we maar zeggen,

Uw verslaggevers Jan en Irene                                                                                                                                   Fotografen Hans en Mieke


© FFA Design

Terug.jpg (2959 bytes)